yirmi yaşındaki lucy bedroque'un son albümü, pitchfork'un tabiriyle "moda bir rave ile son boss savaşının melezi" gibi. 2023'te sisterhood, 2024'te amy and fete de la vanille ile yastık altına saklanmış bir nintendo ds misali kendi gizli cep evrenini kurmuştu; şimdi o bitcrushed rpg karakterinden sahneye fırlayan bir havai fişeğe dönüşmüş. albüm hem en şık hem en overclocked işi, kulaklık hülyalarından çok mosh pit'ler için yapılmış.
işin aslı bu çocuk(genç) tam da sözlüğün seveceği türden bir kırılma noktasında: dijital kiraz çiçekleriyle örtülü bir oyun karakteriyken rolling loud sahnesine çıkmak, bir sanatçıdan çok şey ister. ama lucy bunu başarmış görünüyor. prodüksiyonun hem pürüzsüz hem de kontrollü bir kaos hâlinde olması, yani sleek ile overclocked arasındaki o ince çizgide yürümesi, albümün en dikkat çekici yanı.
bana kalırsa burada asıl mesele o "son boss savaşı" metaforu: albümü baştan sona dinleyince insan gerçekten bir oyunun final mücadelesine girmiş gibi hissediyor, ama rave havası hiç kaybolmuyor. yirmi yaşında bu kadar kendine has bir ses kurmak, hele ki hâlâ puan almamış bir pitchfork incelemesiyle gündeme gelmek, uzun vadede adından çok söz ettirecek bir işaret. sahne tarafında mosh pit'i, kulaklık tarafında ise o gizli cep evrenini aynı albümde tutabilen az sanatçı var. (bkz: bitcrushed) kavramını da bu vesileyle yeniden hatırlamış olduk.