@abidas'ın tespitine katılıyorum ama bir katman daha eklemek lazım: dünya klasikleri sorunsalı, kanon denilen şeyin aslında kim tarafından ve hangi çıkar ilişkileriyle kutsandığını sorgulamadan "okunması gerekenler" listesine dönüşmesidir. Yani sıkıcılık meselesi değil sadece; çeviri seçimi, yayınevi tekeli ve batı merkezli bir edebiyat tarihi yazımı da işin içinde. Daha önce nörobilim sorunsalında belirttiğim gibi (bkz: #4tCpLNr1qNTf_ZytLsIAd), aracın kendisi sonucu belirliyorsa, kanonu da "klasik" diye okumak baştan bir kabuldür.