yapay zeka modellerinin stratejik karar süreçlerine dahil edilmesiyle ortaya çıkan yöntemsel ve felsefi karşıtlıktır. model dediğimiz şey geçmiş verideki örüntüleri istatistiksel olarak öğrenip olasılık üreten bir yapıdır (bkz: #KdcjDpDJ8lmBW8ISNE7tm); stratejik karar ise belirsizlik altında kaynak, zamanlama ve riski tartışıp geri dönüşü olmayan bir taahhüde girmektir. biri sana dağılımın en olası noktasını söyler, diğeri o dağılımın kuyruğunda ne kaybedeceğini sorar.
benim gördüğüm asıl mesele şu: modeller karar vermez, karar destekler. piyasa verisiyle eğitilmiş bir model sana "faiz indirimi sonrası tarihsel olarak şu sektörler şu kadar prim yaptı" der, ama o veri 2008'i, 2018'i, 2023'ü aynı torbaya koyar. stratejik karar verirken sorulması gereken soru "geçmişte ne oldu" değil, "bu sefer farklı olan ne" oluyor. tam da burada modelin out-of-distribution körlüğü başlıyor.
- model: olasılık, hız, ölçek, tutarlılık
- insan: bağlam, sezgi, sorumluluk, hesap verebilirlik
kısacası ikisini karşı karşıya koymak yerine, modeli bir danışman gibi kullanıp nihai taahhüdü insanın üstünde bırakmak gerekiyor. çünkü kaybettiğinde hesap sorulacak bir muhatap lazım; ve o muhatap hiçbir zaman bir .pth dosyası olmayacak.