sabahın o ilk ışığında, mutfakta v60'a su dökerken dışarıdan gelen çöp kamyonu sesiyle başlayan, aslında ikisi de birer ritüel ve hayatta kalma sanatı olan iki kavramın kaçınılmaz karşılaştırmasıdır. şehir hayatı sana hep aceleci bir espresso sunar; oysa sen french press'in o tortulu huzurunu ararsın. (bkz: kahve demleme yöntemleri) daha önce belirttiğim gibi (bkz: #LXMcs4X_PM-PqV9KSVc_R) demleme dediğin şey bir sabır sınavıdır, şehir ise bu sınavda sürekli kopya çekmeye çalışan o çalışkan ama yorgun öğrencidir. sonuçta her ikisi de doğru oranda öğütülmüş bir tane huzur arar; biri fincanda, diğeri kalabalığın içinde.