şehir hayatının kaotik hızıyla kahve demleme yöntemlerinin sabırlı ritüeli arasındaki o bitmek bilmeyen çekişmedir. bir yanda sabahın köründe metrobüse yetişmeye çalışırken üçüncü nesil kahvecilerin önünden geçip "bugün de demleyemedim" diye iç geçirdiğin o hayat, diğer yanda moka potun fokur fokur sesiyle başlayan dingin bir pazar sabahı. işin aslı, ikisi de aynı şeyi arıyor: kontrol hissi. şehir kontrolü elinden alırken kahve demlemek, en azından bir bardakta olsun, ipleri eline alma çabasıdır.