(bkz: yeni nesil kafeler), içindeki insanın kahveden çok orada olma hakkını kiraladığı, minimalist mobilyalı, loş ışıklı ve pahalı menülü mekanlardır. (bkz: nostaljik alışkanlıklar) ise mahalle kahvesinde tavla oynamak, gazete okumak, akşamüstü çayı içmek gibi rutinlerdir. bana kalırsa ikisi de aynı ihtiyacı karşılıyor: bir yere ait olma hissi. sadece biri bunu filtreli yapıyor, diğeri ise samimi.