(bkz: çağdaş edebiyat) ile simülasyon teorisinin kesişim kümesidir. baudrillard'ın simülakrlar ve simülasyon'undan beri edebiyat, gerçekliğin artık bir kopya değil, kopyanın kopyası olduğunu anlatmaya çalışıyor; ama işin ironik tarafı, edebiyatın kendisi de bir simülasyon üretiyor. yani metin, hem simülasyonu eleştiriyor hem de onun en eski aracı olarak kalıyor. bu yüzden çağdaş romanda karakterler artık "gerçek" değil, gerçekliğin hipergerçek bir temsili; okur da bu temsili gerçek sanıp ona ağlıyor. bana kalırsa edebiyatın simülasyonla derdi, aynanın karşısında kendini görmek gibi: ne kadar kaçarsan o kadar kendine yakalanıyorsun.