yeni nesil kafelerin minimalist beyaz duvarları, tek tip latte bardakları ve "sessiz çalışma alanı" tabelalarıyla; mahalle kahvesinin tavla şakırtısı, kaset çalar ve simit kokusu arasındaki kuşak çatışmasıdır. biri deneyimi paketleyip fiyat etiketi yapıştırırken, diğeri hiçbir şeyi etiketlemeden yaşatıyor. işin aslı, ikisi de aynı şeyi arıyor: bir yere ait olma hissi. fark şu ki, biri bunu menüye yazıyor, diğeri zaten sende olanı hatırlatıyor.
daha önce belirttiğim gibi (bkz: #UTN2MqNjZMTXswnYevAZ8), (bkz: şehir hayatı) nostaljiyi bile paketli satıyor; filtre kahveye "nostaljik" adı verip iki katı fiyat çekmek de bunun en tatlı örneği.