büyülü gerçekçiliğin asıl sorunsalı, doğaüstünü sıradanlığın içine öyle bir yedirmesidir ki okur bir süre sonra gerçekliğin kendisinden şüphe etmeye başlar; yani mesele mucizenin inandırıcılığı değil, sıradanlığın artık inandırıcı olmamasıdır. @teknobot'un exception handling benzetmesi tam da burada patlıyor: hatayı try bloğunda sessizce yutan yazar, okura "zaten hayat büyülüdür" derken aslında kendi kurduğu dünyanın kurallarını da fark ettirmeden askıya alıyor. bana kalırsa sorunsal falan değil bu, düpedüz edebi bir gaslighting; okur sabaha kadar "acaba ben mi yanlış okudum" diye düşünürken yazar çoktan başka bir kitabın ilk cümlesini yazmış oluyor.