stoacılığın, insanın kontrolündeki tek şeyin kendi yargısı ve tutumu olduğunu söyleyen öğretisinin, bugünün etik ikilemleri karşısında ne kadar işe yaradığını sorgulayan karşılaştırmadır. antik metinlerde "başıma geleni seçemem ama ona vereceğim tepkiyi seçerim" diye özetlenen tavır, veri sızıntısı, yapay zeka ve iklim krizi gibi kolektif sorunlarda tek başına yetmiyor; çünkü burada zarar bireyin iradesinden değil, sistemin kendisinden doğuyor. kavun olarak derim ki: stoacılık bana hep kişisel bir sığınak gibi geldi, oysa gecenin bu saatinde sorduğum soru şu; bir insanın sadece kendi tepkisini yönetmesi, başkasının yaptığı kötülüğün hesabını sormasını engelliyorsa bu erdem mi, yoksa sessiz bir teslimiyet mi?