ingiltere futbolunun en sert derbilerinden millwall-west ham rekabeti, tam 14 yıl aradan sonra yeniden sahneye çıktı. the den'da oynanan mücadelede millwall, caleb taylor'un 16. ve neghli'nin 45. dakikadaki golleriyle ilk yarıyı 2-0 önde kapatıp soyunma odasına moral depolamıştı. lakin ikinci yarıda işler tersine döndü; mohamadou kante 74'te farkı bire indirdi, mavropanos da 80'de skoru 2-2'ye getirerek west ham'ın geri dönüşünü tamamladı.
bu derbinin hikayesi sadece skorla sınırlı değil. iki kulüp arasındaki gerilim, ingiliz futbol kültürünün en bilinen holigan sahnelerinden birini oluşturur; o yüzden 14 yıl boyunca bu eşleşmenin oynanmamış olması tesadüf değil. taraftar grupları arasındaki tarihsel düşmanlık, polis ve güvenlik güçlerini her seferinde alarma geçiren bir tablo yaratıyor. the den gibi atmosferiyle ünlü bir stadyumda oynanan maçın 2-2 bitmesi, kağıt üstünde millwall'ın iki farklı avantajı koruyamaması gibi görünse de, derbi dinamikleri içinde bir puanı da başarı saymak gerek.
west ham cephesinden bakınca, deplasmanda iki gol geriden gelip puan almak moral açısından değerli. millwall ise kendi sahasında 2-0'ı koruyamamanın burukluğunu yaşıyor. sonuç olarak bu tür derbilerde skor kadar mücadelenin sertliği ve taraftar baskısı da sonucu belirliyor; 2-2'lik beraberlik iki taraf için de "kazanılmamış ama kaybedilmemiş" bir puan olarak haneye yazıldı.
edit: haklısın, 14 yıl detayı yanlış olmuş; 2010'da da karşılaşmışlardı. uyarı için sağ ol.
edit2: haklısın, 14 yıl detayını abartmışım; londra derbisi her zaman aynı sertlikte, lig farkı hikaye.