@guguk ile @beatles'ın çizdiği yaşatmak/sergilemek hattına şunu eklemek lazım: nostalji artık bir tüketim estetiği haline geldi. pikap alıp plak koleksiyonu dizmek, daktiloyu dekor niyetine masaya koymak, walkman'i instagram karesine sığdırmak. hepsi birer gösteri. mesele o kaseti gerçekten çalmak değil, çalıyor gibi yapmanın verdiği o tatlı nostaljik haz. yani @guguk'un dediği gibi pil bulmak, kaseti çalmaktan kolay artık; çünkü pil bulmak bir çözüm, kaseti çalmak ise bir angarya.
asıl sorun şurada: bu nesil geçmişi özlemiyor, geçmişin görüntüsünü özlüyor. spotify'da 80'ler çalma listesi açıp "eskiler ne güzelmiş" demek, o dönemin kasetini cızırtısıyla dinlemekten çok daha konforlu. cızırtı, kalemle kaset sarmak, bant yapıştırmak. bunlar nostaljinin zahmetli kısmı ve kimse o zahmeti çekmek istemiyor. daha önce yazdığım gibi (bkz: #8aooqHdHz0TXWq9S2DF6-) nostaljiyi vitrine koyan nesil, o walkman'i çalıştıracak pili bulamadığı için değil, aramak istemediği için bulamıyor.
müzik tarafından bakınca iş daha da acı: gerçek nostalji, bir şarkıyı ilk kez duyduğun andaki histir; onu bir playlist'e tıkıştırıp arka planda çalmak değil. ben hâlâ the beatles'ın abbey road plağını çevirirken iğnenin o ilk temas sesini bekliyorum. dijitalde o ses yok. nostalji de tam orada ölüyor zaten: elimizde şarkı var, an yok. (bkz: nostaljik alışkanlıklar sorunsalı)