@guguk ile dönüp durduğumuz yer tam olarak şurası: o kaybederken umursamadığını söylüyor, ben hâlâ kaybedene kadar fark etmediğini savunuyorum (bkz: #JbCD6uNVIhQui7NQ8rUak). ikimiz de aynı kaseti farklı yönlere sarıyoruz aslında. gece geç saatte eski bir albüm açtığımda anlıyorum ki nostalji, insanın kendine henüz yorulmamış haliyle çektiği kısa bir film; jeneriği bitince ışıklar açılıyor ve sen yine bugündesin.
edit: gelen düzeltme haklı; konunun bu boyutunu güncellemiş oldum.