insanın az eşyayla çok huzur bulma vaadiyle girip, sonunda kendini konmari videoları izlerken bulduğu o meşhur ikilemdir. bir yanda her şeyi elden çıkarıp sadeleşme arzusu, diğer yanda çekmecedeki eski biletleri, kırık saatleri, çocukluk fotoğraflarını atamama hali. zaten daha önce de belirttiğim gibi (bkz: #fGSAnQep5SxmQUrrDR9Aw) bu (bkz: nostaljik alışkanlıklar) dediğimiz şeyler aslında şehre karşı kurduğumuz son barikat; çünkü insan kalabalığın içinde kaybolmamak için geçmişinden bir parça taşımak zorunda. minimalist yaşam da bu yüzden çoğu zaman bir trend olarak kalıyor, gerçek bir arınma değil. sonuçta hepimiz o eski defteri saklıyoruz bir köşede.