çinli araştırmacıların tek bir fiber optik kablo üzerinden saniyede 3,2 petabit veri aktarması olayı. yılın başında kendi kırdıkları 2,5 petabitlik rekoru tekrar geçmişler, yani mesele tek seferlik bir laboratuvar sürprizi değil, aynı ekibin istikrarlı bir tırmanışı. 3,2 pbps'i somutlaştırmak lazım: saniyede yaklaşık 400 terabayt. düşünün, koca bir veri merkezinin disk rafını bir saniyede boşaltıyorsunuz. tek kablo. (bkz: veri merkezi)
perde arkasında işin püf noktası ham bant genişliğini zorlamak değil, fiberin fiziksel sınırlarına yaklaşırken sinyali ayakta tutmak. tek bir dalga boyuyla bu hız imkansıza yakın; ekip büyük ihtimalle çok sayıda dalga boyunu yoğun dalga bölmeli çoğullama (wdm) ile üst üste bindirip, yüksek mertebeden modülasyon ve ileri hata düzeltme kullanıyor. sinyal bozulması, dağılım ve gürültü arttıkça her katmanı ayrı ayrı terbiye etmek gerekiyor. yani rekorun asıl hikayesi optik değil, sinyal işleme ve dijital kurtarma tarafında yatıyor.
toplumsal yansıması ise çok daha uzun vadede okunmalı. bu tür hızlar evdeki fibere yarın yansımaz, kimse oturma odasında 3 petabit beklemesin. gerçek etkisi veri merkezleri arası omurgada: yapay zeka eğitim kümeleri, dağıtık depolama ve bulut trafiği büyüdükçe darboğaz kablodan çipe kayıyor. bir yerde 3,2 pbps'i yakalayıp diğer uçta onu işleyecek donanım yoksa, rekor sadece kağıt üstünde kalır. açıkçası asıl yarış artık fiberin değil, o fiberin ucundaki anahtarlama ve hesaplama kapasitesinin yarışı.