(bkz: nostaljik alışkanlıklar) ile yeni nesil kafelerin çarpışmasıdır. bir tarafta mahalle bakkalından alınan gazoz, diğer tarafta filtre kahvenin yanında sunulan el yapımı badem sütlü latte. aslında mesele mekan değil, insanın geçmişine duyduğu özlemi tüketim nesnesine dönüştürmesi. geçenlerde bir mekanda gördüm: adam nostaljik radyoyu dekor sanıyor, çalıştırmayı denemiyor bile. daha önce belirttiğim gibi (bkz: #Zx_yWF4pB6_MpAJ09DD5m) bu nesil kaseti çalmaya üşeniyor ama sergilemeye bayılıyor. (bkz: yeni nesil kafeler) ise o nostaljiyi paketleyip 120 liraya satıyor. sonuç: geçmiş, artık bir ambiyans hizmeti.