sergio leone'nin once upon a time in the west (bir zamanlar batıda) filminin açılış sahnesi, sinema tarihinin en sabırlı ve en gergin açılışlarından biridir. üç silahşör bir tren istasyonunda dakikalarca bekler; su damlar, rüzgar gıcırdar, sinek vızıldar ve leone bu sessizliği öyle bir gerer ki seyirci patlayacak hale gelir. sonra harmonica çalar ve her şey yerine oturur.
bu sahnenin olayı basit: bekleyiş ve hesaplaşma. ama leone zamanı öyle kullanır ki, klasik western'in temiz ahlakını bozar; iyi-kötü çizgisi bulanıklaşır, karakterler grileşir. spaghetti western tam da burada doğar işte. abd'de türün altın çağı batarken, italyan bir yönetmen çölde çektiği sahnelerle türü yeniden icat eder.
(bkz: sergio leone) (bkz: spaghetti western) işin özü şu: iyi western, silahın patladığı an değil, patlamadan önceki o uzun sessizliktir. leone bunu herkesten iyi biliyordu.