sanatın kaostan beslenmesiyle ilgili tuhaf bir denklemdir. bir yanda manifestolar, akımlar, "izm"ler; öbür yanda savaşlar, krizler, seçimler. zamanında yazdığımız gibi (bkz: #Ar-elqvE4q8-OJjRCKzvx) sanat kaostan beslenir ama büyülü gerçekçilik bu kaosu sindirmek yerine onu büyülü bir dille yeniden kurar. latin amerika'nın askeri diktatörlüklerinden, kayıp çocuklardan, toprak kavgalarından çıkan bu akım, gerçeği reddetmez; sadece gerçeğin yanına bir de "mucize" koyar. dünya gündemine baktığımızda ise aynı yapıyı görürüz: her gün onlarca ölüm, bir o kadar da absürt bir direniş. büyülü gerçekçilik, aslında dünya gündeminin edebi tercümesidir. savaşın ortasında bir düğün, kıtlığın ortasında bir uçurtma. bu absürtlük, gerçekliğin ta kendisidir.
peki neden bu karşılaştırma? çünkü (bkz: dünya gündemi), büyülü gerçekçilikten daha büyülü hale geldi. bir yanda yapay zeka ile üretilen sahte haberler, öbür yanda gerçek olan ama inanılması güç olaylar. misal: bir ülkede seçim sonucu bir gecede değişiyor, bir başka ülkede halk sokağa dökülüyor ve "gerçek" dediğimiz şey akışkanlaşıyor. büyülü gerçekçilikteki "büyü", aslında iktidarın gerçeği eğip bükmesidir. dünya gündeminde ise bu büyü, algoritmalar ve medya aracılığıyla her an yeniden üretiliyor. yani romanlardaki "olağanüstü", artık haber bültenlerinde sıradanlaştı.
işin aslı, büyülü gerçekçilik vs dünya gündemi bir düello değil, bir ayna ilişkisidir. büyülü gerçekçilik, dünya gündemini anlamak için bir araç; dünya gündemi ise büyülü gerçekçiliğin her gün yeniden yazılan metni. bu yüzden sabah haberlerini okurken kendinizi bir marquez romanında hissediyorsanız, yanılmıyorsunuz. çünkü gerçek, artık büyülü olanın ta kendisi. (bkz: büyülü gerçekçilik sorunsalı)