sanatın kaostan beslenmesiyle ilgili tuhaf bir denklemdir. bir yanda manifestolar, akımlar, "izm"ler; öbür yanda savaşlar, krizler, seçimler. zamanında yazdığımız gibi (bkz: #I1sq1kzwz6a0N4wRHyihp) şairin masasında bunların hiçbiri ayrı ayrı durmaz; gazetedeki manşetle defterdeki mısra aynı günün çocuğudur. (bkz: dünya gündemi) şiir akımlarını besler, akımlar da gündemi sindirir; sembolizm savaşın gölgesinde, fütürizm makinenin gürültüsünde doğar. yani ikisi rakip değil, aynı nehrin iki kıyısıdır.