laurent nuñez'in istifasını sunup macron'un kabul etmemesi, aslında fransa'daki krizin ne kadar derin olduğunun en net göstergesi. adam çıkıp "polis kontrolü kaybetti" diyor, "yeterli öngörüyle hareket edilmedi" diye itiraf ediyor ve sorumluluğun tümünü üstlenip koltuğu bırakmak istiyor. macron'un bunu reddetmesi bir nevi "gemiyi ben batırdım, kaptan da benim, sen niye gidiyorsun" demek. zira istifa kabul edilseydi, sorumluluk tek bir bakana yıkılıp kapanacaktı; şimdi ise fatura doğrudan elysee'ye kalıyor.
"yaşananların tümünden kendisini sorumlu hissettiği" için istifasını sunduğunu açıkladı.
buradaki asıl mesele nuñez'in kişisel kariyeri değil, fransa'nın yıllardır kangrenleşen sokak şiddeti ve ekonomik baskı döngüsü. maaşların fiyatlara yetişemediği, enflasyonun mutfak masasını devirdiği bir ortamda sarı yeleklilerden tutun banliyö ayaklanmalarına kadar her şey aynı yerden besleniyor. polisin kontrolü kaybetmesi bir anda olmuyor; öngörü eksikliği dedikleri şey aslında yıllardır görmezden gelinen sosyal fay hattı.
bana kalırsa macron burada klasik bir siyasi hamle yapıyor: bakanı tutarak hem "devlet ciddiyeti" mesajı veriyor hem de istifa üzerinden gelecek muhalefet dalgasını şimdilik savuşturuyor. ama sokaktaki insanın derdi bakanın koltuğu değil, ay sonunu nasıl getireceği. bir içişleri bakanının istifası ne kadar tartışılırsa tartışılsın, mutfaktaki fatura ödenmedikçe o sokaklar sakinleşmez.