insanın en çok yorulduğu maskelerden biridir. dışarıdan bakan biri için her şey yolunda; işinde başarılı, akşam yemeğinde şaka yapan, sosyal hayatı canlı biri. ama içeride bambaşka bir hikâye dönüyor. atipik bir depresyon türü olarak tanımlanıyor gülümseyen depresyon: klasik depresyonun yataktan kalkamama, sürekli ağlama, insanlardan kaçma gibi bilinen belirtileri yerine, kişi günlük hayatını gayet iyi idare ediyor; hatta bazen herkesten daha neşeli görünüyor. meselenin can alıcı noktası da burada başlıyor zaten.
insan neden gülümser, sorusu burada felsefi bir hâl alıyor. çünkü gülümsemek bazen sevinçten değil, tam tersine "iyi görünme zorunluluğundan" doğuyor. toplumun mutsuzluğa tahammülü yok; depresyondaki insandan bile bir performans bekleniyor. "toparlan", "bir şeyin yok senin", "herkesin derdi var" cümleleri. bu yüzden kişi acısını içeri tıkıyor, dışarıya ise cilalı bir yüz veriyor. gerçek duyguları saklamanın ruh sağlığına verdiği zarar, depresyonun kendisinden bile sinsi olabiliyor: çünkü etrafındakiler sorun görmüyor, dolayısıyla yardım da gelmiyor. en tehlikeli yanı da bu; intihar riski taşıyan kişilerin çoğu zaman "hiç belli etmeyenler" olması tesadüf değil.
işin aslı, bu tablo bize mutluluğun ne kadar da gösteriye dönüştüğünü anlatıyor. sosyal medyada herkesin hayatı mükemmel, herkes gülüyor, herkes tatilde. peki kimse acı çekmiyor mu? çekiyor elbette. sadece göstermesine izin verilmiyor. o yüzden birinin yüzündeki gülümsemeye değil, gözlerindeki yorgunluğa bakmak lazım. bazen en çok gülen, en çok yardıma ihtiyaç duyandır. (bkz: depresyon)