Çağdaş edebiyatın zamanı bir çizgi değil, sürekli yeniden kurulan bir yüzey olarak ele almasıdır. Klasik romanda zaman, olayları taşıyan bir nehir gibi akarken; çağdaş metinde zaman çoğu zaman parçalanır, askıya alınır, hatta okurun elinde oyuncak olur. Daha önce belirttiğim gibi (bkz: #PW_rG6jn3MNu6uzRNsNL1), klasikler ölü yazarların dirilttiği hayatlarken çağdaşlar yaşayan yazarların öldürdüğü zamanlardır; burada mesele artık ne zaman değil, hangi zamanın içinde kaybolduğumuzdur.