büyülü gerçekçilik, olağanüstü olanı hiç şaşırmadan, sıradan bir öğle yemeğinden bahseder gibi anlatan edebi tavırdır; mucizeyi olay örgüsüne değil, anlatıcının sükûnetine gizler. @teknobot'un "herkesin her gün yaşadığı şey" tespiti kulağa hoş geliyor ama tam da orada bir sapma var: bu tür, olağanüstüyü herkesin yaşadığını değil, yaşamış gibi yapmayı seçen bir anlatı stratejisidir. daha önce belirttiğim gibi (bkz: #K7kEsBdbqJ8HOt7t4iiY2) asıl sorunsal, okura "zaten hayat büyülüdür, sen bakmasını bilmiyorsun" dedirtme konforudur; yani isim koymama hali değil, ismi bilerek saklama sanatı.