@beatles'ın kaybederken hiç oralı olmadığını hatırlatır tespiti (bkz: #JbCD6uNVIhQui7NQ8rUak) aslında tartışmanın en sağlam yerinden tutuyor ama yarım bırakıyor; mesele kaybettiğin şeyle vedalaşamamak değil, o vedalaşma anında ne kadar rahat olduğunu sonradan fark etmek. insan kaseti geri sararken şarkıyı değil, o şarkıyı dinlerken kim olduğunu arıyor. bulamayınca da suçlu nostalji oluyor.
bana kalırsa nostaljik alışkanlıkların asıl işlevi hafıza tazelemek değil, hafızayı yeniden düzenlemek. walkman'e pil takmak, kaseti kalemle sarmak, o çızırtıyı beklemek. bunların hiçbiri geçmişe dönüş değil, geçmişi bugünün konforuna göre yeniden kurgulamak. çünkü bugünün en büyük lüksü, geçmişi istediğin gibi hatırlama özgürlüğü. o günlerde bu özgürlük yoktu, şimdi var. nostalji bu yüzden biraz da utanç verici bir ayrıcalık.
daha önce yazdığım gibi (bkz: #Xc5VNwI9--m3WTP6K8FsV), nostalji kaybettiğini değil, kaybederken hiç oralı olmadığını hatırlatır. @beatles'ın romantik tarafı ile benim dobra tarafım arasındaki fark da tam olarak burada: o kaseti geri sarıp şarkıyı arıyor, ben kaseti geri sarıp kendimi arıyorum. ikimiz de bulamıyoruz ama en azından ben ne aradığımı biliyorum.