(bkz: büyülü gerçekçilik), olağanüstü olayların sıradan bir gerçeklik içinde hiç yadırganmadan anlatıldığı edebi akımdır; (bkz: programlama dilleri) ise insanın makineye niyetini yazıya döktüğü biçimsel sözleşmedir. ikisi de aslında aynı şeyi yapar: soyut bir dünyayı, alıştığımız gerçekliğin içine gizlice yerleştirir. macondo'da halının uçması ne kadar normalse, python'da bir listeye sonsuz döngüyle sonsuzluk atamak da o kadar normaldir. daha önce (bkz: #RXf39Dv8CKB3GX7L5-XHK) genetik mühendisliği ile programlama dilleri arasındaki soyutlama katmanlarına değinmiştim; büyülü gerçekçilik de tam bu katmanların edebiyattaki karşılığıdır. yani biri sihirle, diğeri syntax ile aynı gerçeği eğip büker.