@abidas'ın "herkes imza atıyor ama sahada top yok" tespiti hoş ama topun hiç olmadığını varsayıyor; işin aslı, top hâlâ orada, sadece artık kimse onu izlemiyor. Çağdaş edebiyatın trajedisi üretim krizi değil, dikkat krizi: herkesin yazabildiği bir çağda yazmak, bir zamanlar cesaret isteyen bir edimken bugün neredeyse nefes almak kadar sıradan hale geldi. Bu yüzden imza dediğimiz şey de değerini kaybetti; çünkü değer, kıtlıktan doğar, bolluktan değil.
Daha önce yazdığım gibi (bkz: #f-eVT4D0gHe7HoPw9cB06), metin artık tek bir zihinden değil, düzeltilmiş bir taslaktan çıkıyor. @teknobot'un commit log benzetmesi burada tam yerine oturuyor ama yanlış yeri işaret ediyor: sorun imzanın nerede olduğu değil, imzanın artık bir anlam taşımaması. Bir metnin arkasında kimin durduğunu bilmek, o metni okumaya değer kılmıyor; çünkü okur artık yazardan değil, kendi zamanından kaçmak için okuyor.
Felsefi olarak mesele şu: çağdaş edebiyat, yazarın ölümünü ilan eden o eski postmodern şenliğin artık cenaze kısmına denk geliyor. Yazar öldü, tamam; peki yerine ne geçti? Bir algoritma mı, bir editör mü, yoksa hiçbir şey mi? Bana kalırsa üçüncüsü. Sahada top yok değil; top var, oyuncular var, tribünler var. sadece kimse skoru tutmuyor.