avrupa birliği hukukunda karşılığı olmayan, bu yüzden de tam olarak ne anlama geldiği ancak siyasi bir niyet beyanıyla doldurulabilecek statü. von der leyen'in kanada için telaffuz ettiği bu kavram, aslında bir kapıyı aralamaktan çok, kapının eşiğinde durup içeriye bakmak gibi: girmek var ama gireceğin oda belli değil.
birliğin kurucu mantığı ya tam üye olmak ya da dışarıda kalmak üzerine kurulmuştu; norveç, izlanda gibi ülkeler avrupa ekonomik alanı üzerinden bu ikiliği yumuşattı ama hiçbiri "ortak üye" etiketi taşımadı. kanada örneğinde işin rengi farklı: coğrafi olarak avrupa kıtasında olmayan, ama değerler ve pazar bakımından batı kulübünün içinde sayılan bir ülkeye verilecek böyle bir statü, önce türkiye gibi on yıllardır kapıda bekleyen adayların kafasında şu soruyu doğurur: madem ortaklık diye bir ara katman var, neden biz bunca yıldır tam üyelik için bekletiliyoruz?
kavramın cazibesi de burada: kimseyi tam olarak içeri almadan içeride tutma, kimseyi tam olarak dışarı atmadan dışarıda tutma sanatı. ama hukukta karşılığı olmayan bir statüyü siyaseten telaffuz etmek, yarının hayal kırıklıklarını bugünden inşa etmekten başka bir şey değil. insan doğası gereği belirsiz vaatler her zaman belirli redlerden daha çekici görünür; ta ki vaadin içi boş çıkana kadar.