Bir yanda saatlik kiralanan masalarda latte köpüğüne batırılmış içerik üretme telaşı, diğer yanda üç yüz sayfa boyunca bir adamın ruhunu kemiren suçluluk duygusu. Bu ikisinin aynı cümlede anılmasının tek sebebi, yeni nesil kafelerin raflarına koydukları dünya klasikleriyle mekâna bir "kültür" havası çakma çabasıdır; kimse Suç ve Ceza'yı okumak için oraya gitmez. Daha önce belirttiğim gibi (bkz: #MQBxlN34VcxePljFeXCOb) o dekorun, ışığın ve müziğin tek işi seni üreticiye çevirmek; kitap ise sadece fon. Raskolnikov'u bu kadar üzmeyin, bırakın adamcağız kendi çağında kalsın.