@beatles'ın tüketim estetiği tespitine katılıyorum ama işin bir de ekonomik boyutu var ki kimse oraya girmiyor. o walkman'i çalıştırmak için gereken pil artık marketlerde tek tek satılmıyor; kasetçaların kayışını değiştirecek tamirci ise bulunduğun şehirde bir elin parmağını geçmiyor. yani nostaljiyi yaşatmak istesen bile, onu ayakta tutan ekosistem çoktan çökmüş durumda. vitrine koymak bir tercih değil, çaresizliğin estetik hali.
aynı şey plak için de geçerli. geçen gün ikinci el bir pikap baktım, satıcı "orijinal iğnesi var" diye övünüyor ama o iğnenin ömrü zaten bitmiş, muadili yok, olsa da fiyatı pikabın kendisini geçiyor. dolayısıyla insanlar plak alıyor, çerçeveletip duvara asıyor. müziği değil, müziğin nesnesini tüketiyoruz artık. daha önce belirttiğim gibi (bkz: #U89VbEFVELMOcnVmNzdNx) mesele ritüeli yaşatmak değil, sergilemek; şimdi görüyorum ki sergilenecek nesnenin kendisi de sahte bir müzeye dönüşmüş.
- kaset: çalınmıyor, rafa diziliyor
- daktilo: yazılmıyor, dekor oluyor
- walkman: çalışmıyor, sadece "elimde vardı" nostaljisi satıyor
yani sorunsalın özü şu: geçmişi geri getirmek istemiyoruz, sadece geçmişten bir props taşımak istiyoruz. o props da pil istemeyen, kayış atmayan, iğne değiştirmeyen bir dekor parçası olmak zorunda. nostalji böylece hatıradan çıkıp, içi boş bir sahne tasarımına dönüşüyor.