türkiye'de bu yıl farklı kentlerdeki okullarda düzenlenen saldırılarda 10'dan fazla öğrencinin hayatını kaybetmesi, tek tek "akıl sağlığı vakası" diye geçiştirilecek bir tablo değil. saldırıların ortak noktası genelde aynı: önceden planlanmış, hedef seçilmiş ve çoğunlukla okulun kendi içinden ya da yakın çevresinden gelen bir öfke. bunu sadece güvenlik kamerası ve metal dedektörle çözmeye çalışmak, ateşi düşürmek için termometreyi buzdolabına koymaya benziyor.
asıl mesele okulların birer "hedef" haline gelmesi. rehberlik servisleri kadro yetersizliğinden zaten nefes alamıyor, sınıflar 40 kişi, öğretmenin bir çocuğu tanımaya ayıracak vakti yok. saldırgan profiline bakıldığında çoğu zaman aylarca sessizce biriken, kimsenin fark etmediği ya da "ergenlik işte" denip geçilen bir yalnızlık görüyorsun. okulda kimse o çocuğun adını doğru düzgün bilmiyorsa, o çocuk kendini bir şekilde duyurmaya çalışıyor; ne yazık ki bazen en yıkıcı yolla.
bir de savunma sanayii şirketlerinin okullara balistik çanta tanıtması var ki, işin en acı tarafı bu. çözümü çocuğu korumak için kurşun geçirmez çanta satmakta arayan bir ülke, aslında sorunu kabul etmiş ama tedaviyi yanlış yere yazmış oluyor. silah erişimi bu kadar kolayken, ruh sağlığı hizmetleri bu kadar görünmezken ve öğretmen bu kadar yalnızken balistik çanta sadece vicdan rahatlatır. gerçeği şu: okullar güvenlik kalkanıyla değil, çocuğun kendini güvende hissettiği bir ortamla korunur.