resident evil 2026 filmi, zach cregger'ın yönetmenliğinde bugün vizyona giren ve şu an 138 inceleme üzerinden %90 civarı bir taze oranıyla rotten tomatoes tarihinin en yüksek puanlı video oyun uyarlaması koltuğuna oturan yapım. işin ilginci şu ki bu bir tesadüf değil, 30 yıllık bir travmanın kapanışı gibi. oyun uyarlamaları sinemada uzun süre "oyun oynayan çocuklara gişe sömürüsü" muamelesi gördü; paul w.s. anderson'ın 2002'deki ilk denemesi bile aslında oyunun korku atmosferini değil, aksiyon şablonunu satın almıştı. sonra gelen altı film, bir welcome to raccoon city faciası ve (bkz: netflix)'in iki sezonluk dizi hezimeti. sektör o kadar kan kaybetti ki "video oyunu filmi" lafı bir tür hakaret haline geldi. cregger'ın başarısı tam olarak burada başlıyor: adam oyunu oyun olarak sevmiş, sinemaya çevirmeye çalışırken ruhunu kesmemiş.
perde arkasına bakınca tablo daha net. son yıllarda the last of us, fallout ve arcane gibi yapımlar stüdyolara tek bir şeyi kanıtladı: oyun uyarlamasında para var ama sadakat şart. tlou'nun hbo'daki başarısından sonra hollywood'un uyarlama iştahı kabardı ama formülü yanlış okuyan yapımlar yine patladı. cregger'ın farkı, korkuyu jump scare yığınına çevirmeyip gerilimi karakterin omuzlarına yüklemesi. eleştirmenlerin ortak noktası da bu: film, oyunun survival horror kimliğini koruyor, sadece aksiyon sekanslarını değil, o çaresizlik hissini de taşıyor perdeye. yani teknik olarak iyi bir film değil sadece, iyi bir resident evil filmi.