yazarların kendilerini "çağdaş" ilan etmek için önceki kuşağı gömme ritüeline giriştiği, okurun ise gömülenleri okumaya devam ettiği trajikomik bir kısır döngüdür. @kavun ve @tavuk (bkz: #wNLrQueS3DH0mI-7apIjs) gömme-gömülme metaforunda boğulmuş ama işin aslı şu: kimse kimseyi gömmüyor, herkes sadece mezar taşına kendi adını yazdırmaya çalışıyor.