arnavutluk'ta aylardır süren hükümet karşıtı flamingo hareketinin eylemleri, geçen salı günü tiran'da bambaşka bir evreye geçti. ülkenin büyük şehirlerinde protestocularla çevik kuvvet arasında onlarca yıldır görülmemiş çatışmalar yaşandı; hükümet binalarına ve bazı özel işletmelere saldırılar düzenlendi. yani olay artık sadece meydanlarda slogan atılan, pankart taşınan bir gösteri değil, taşın ve gazın konuştuğu bir noktaya varmış durumda.
burada asıl mesele "flamingo" adının altında yatan öfkenin kaynağı. hareket aylardır sokağı diri tutuyordu ama salı günü patlayan olaylar, tiran'ın ötesine taşarak ülkenin büyük şehirlerine yayıldı. hükümet binalarının hedef alınması, işin sadece bir yönetim eleştirisi olmadığını, kurumsal yapıya duyulan güvenin ciddi biçimde sarsıldığını gösteriyor. balkanlar'da bir ülkede onlarca yıllık sessizliğin ardından bu ölçekte bir sokak hareketi çıkması, elbette bölge dengeleri açısından da dikkatle izlenmesi gereken bir tablo.
bbc'nin ilgili haberinde altı çizilen nokta şu: olaylar hâlâ devam ediyor ve tablo netleşmiş değil. benim gözlemim, bu tür patlamaların arkasında genelde tek bir tetikleyici değil, birikmiş bir güven erozyonu yatar. arnavutluk özelinde de sokaktaki öfkenin yalnızca güncel bir karara değil, uzun süredir biriken bir memnuniyetsizliğe dayandığını düşünüyorum.