büyülü gerçekçilik vs minimalist yaşam

büyülü gerçekçiliğin her sıradan ana olağanüstü bir esinti, gizli bir katman, anlatılmayan bir hikâye sıkıştırma hâli ile minimalist yaşamın her fazlalığı eleyip sadece öze, yani "yeter"e ulaşma iddiasının karşı karşıya gelmesidir. bana kalırsa ikisi de aynı dürtüden besleniyor: kalabalığın içinde kaybolmamak, gürültüyü kısıp asıl olanı duymak. ama biri bunu anlatıyı çoğaltarak, diğeri eşyayı ve cümleyi azaltarak yapıyor. yıllardır gördüğüm kadarıyla (bkz: minimalist yaşam) bazen büyülü gerçekçiliğin tam tersi gibi sunuluyor; oysa ikisi de sıradanlığa karşı bir direnme biçimi. sadece biri sihri artırıyor, diğeri azaltıyor. sonuçta insan neyi eksiltirse eksiltsin, geriye kalan şey yine hikâye oluyor.