cd projekt red'in cyberpunk 2077 evrenini bu kez oyun motorundan çıkarıp gerçek kameraların karşısına taşıma kararı, aslında stüdyonun son birkaç yıldır gizliden gizliye yürüttüğü transmedya stratejisinin en görünür halkası. oyunun ilk çıkışındaki o meşhur crunch skandalı ve rezil optimizasyon faciasından sonra cdpr, markayı sadece yamalarla değil, yan ürünlerle de ayağa kaldırmayı seçti; önce edgerunners animesiyle gönülleri kazandı, şimdi de paramount pictures ile masaya oturup işi bir üst seviyeye taşıyor. yapımcı koltuğunda transformers serisinden tanıdığımız lorenzo di bonaventura'nın oturacak olması ise kafamda iki farklı senaryo canlandırıyor: ya patlayıcı, gürültülü ve bol cgi'lı bir blockbuster izleyeceğiz, ya da night city'nin o kasvetli, kurumsal yozlaşma kokan atmosferini adamakıllı yakalayan bir iş çıkacak ortaya.
işin aslı, oyun uyarlamaları artık super mario bros dönemindeki gibi utanç verici bir tür olmaktan çıktı; the last of us ve fallout dizileriyle birlikte hollywood, oyuncuların sinema salonuna para bırakmaya hazır, sadık ve gürültücü bir kitle olduğunu nihayet idrak etti. paramount'un bu işe girmesi de tam olarak bu hesabın sonucu. ama şu var ki cyberpunk evreni, keanu reeves'li johnny silverhand olmadan nasıl işleyecek, orası muamma. keanu'nun oyundaki performansı markanın ruhuna öyle işledi ki, filmde ya onu ya da onun gölgesini bir şekilde görmek isteyecek seyirci.
bana kalırsa en büyük risk, oyunun 60 saatlik hikâyesini iki saatlik bir filme sığdırma telaşına düşüp v karakterini sıradan bir aksiyon kahramanına indirgemek. night city'nin asıl cazibesi silahlar ve neon değil, o sistemin içinde ezilen insanların hikâyesi. bu yüzden filmin iyi mi kötü mü olacağını belirleyecek tek şey senaryo olacak; görsel efekt bütçesi değil. tabii bir de o meşhur cyberpunk lanetini unutmamak lazım, oyunun çıkışındaki hayal kırıklığını hâlâ sineye çekemeyen bir kitle var ve onlar bu filmi ilk günden linç etmeye hazır bekliyor.