milli güvenlik kurulu'nun toplantı sonrası yayımladığı, sekiz maddelik resmi metnin genel adı. bu bildiriler sözlük kültüründe hep aynı akıbete uğrar: manşet olur, üç gün konuşulur, sonra kimse tek satırını hatırlamaz. ama "terörsüz türkiye" vurgusunun bu sefer bir tık farklı durduğunu kabul etmek lazım; zira devlet ağzı, normalde kullandığı o tehdit dilini bir kenara bırakıp "katedilen mesafe" diye bir ifade kuruyorsa, orada biten bir şeyin değil, süren bir sürecin adı geçiyor demektir. bildirinin asıl ilginç yanı da bu: savaş bitti demiyor, savaşın yöntemi değişti diyor.
peki bir mgk bildirisi neden felsefi olarak bu kadar rahatsız edici? çünkü bu metinler, "güvenlik" kavramını bir duygu olarak değil, bir yönetim aracı olarak kurar. "ülkemizin ve milletimizin yanı sıra bölgemizin güvenliği" kalıbı kulağa koruma gibi gelir ama işin aslı, güvenliğin kimin için ve neyin pahasına tanımlandığı sorusunu sonsuza kadar askıya alır. terörsüz bir bölge hedefi, terörsüz bir toplum hedefinden her zaman daha kolaydır; çünkü bölgeyi haritada boyayabilirsin, toplumu boyayamazsın. sekiz maddenin muhtemelen en az üçü bu yüzden "istikamet" kelimesiyle bitiyordur; istikamet, varış noktası değil, gidişat beyanıdır.
insan doğası açısından bakınca da tanıdık bir refleks var: bir tehdit ortadan kalktığında, onu yöneten kurum kendi varlık sebebini yeniden tanımlamak zorunda kalır. mgk'nın "terörsüz türkiye"yi bu kadar öne çıkarması, bir zafer ilanından çok, bir geçiş dönemi ilanı gibi okunmalı. nitekim bildiriler tarih boyunca hep böyle işledi; dün "terörle mücadele" diyen metin, bugün "terörsüz" diyor. yarın ne diyeceğini ise o sekiz maddenin satır araları değil, kimin hangi maddeyi neden istediği belirleyecek. (bkz: milli güvenlik kurulu)