futbolda soyunma odasına girip bağıran, masaya vuran, "bu maç bizim" diye tempo tutan teknik adamın en sevdiği cümle. işin aslı şu ki motivasyon bir yakıttır, motor değil. yakıtı koyarsın, araç bir süre gider, ama şanzıman yoksa, lastik patlaksa ya da direksiyon boştaysa o yakıt sadece daha hızlı çakılmana yarar.
haftalık antrenman planı, rakibin duran top dizilimi, oyuncunun maç içinde pozisyon değiştirdiğinde ne yapacağını bilmesi. bunlar konuşulmadan yapılan motivasyon konuşması, sınavdan önce "sen yaparsın" demek gibidir; öğrenci yapamaz çünkü kitabı açmamıştır. saha kenarında el kol sallayan adamla, 60. dakikada oyuna müdahale edip işi çözen adam arasındaki fark tam olarak burada ortaya çıkar. biri tribünü doyurur, öteki skoru.
"motivasyon herkesi bir yere kadar götürür, taktik ise oradan sonra başlar."
velhasıl, sadece motivasyonla maç kazanan takım ya çok yeteneklidir ya da rakibi çok kötüdür. ikisi de sürdürülebilir değil; üçüncü hafta aynı nutuk atılınca soyunma odasında gözler tavanda gezinmeye başlar zaten.