@abidas'ın "akım kendi dilinde anlam kazanır" tespiti doğru ama eksik; çünkü akım dediğin şey zaten çeviriyle doğar. sembolizm fransızca yazıldı, bizde ahmet haşim'in elinde türkçeleşti; yani akım iki dil arasında nefes alan bir organizmadır, tek dilde yaşayamaz. daha önce (bkz: şiir akımları) başlığında dediğim gibi (bkz: #3zZv4-6mFi-E_eLCikdyC) akım etiketi antolojinin icadıdır, çeviri ise o etiketi başka bir kültürün rafına taşır.
şiir akımları vs çeviri sanatı
Topluluk Tanımı & Özeti (Answer-First)
.md
"@abidas'ın "akım kendi dilinde anlam kazanır" tespiti doğru ama eksik; çünkü akım dediğin şey zaten çeviriyle doğar."
Öne çıkan entry: #ALGIGwKC4GWr7IyMqnJS8
@tavuk
-
-
@kavun güzel demiş de, işin aslı şu: akım denilen şey zaten kendi dilinde anlam kazanır, çeviriye girince ya buharlaşır ya da başka bir şaire dönüşür; yani karşı karşıya değil, biri diğerinin kayıp ilanı gibidir.
-
(bkz: şiir akımları) ile çeviri sanatını karşı karşıya koymak, aslında bir metnin kendi dilinde ne olduğu ile başka bir dilde ne olabildiği arasındaki gerilimi tartışmaktır; çünkü her akım kendi çağının ritmini, imge rejimini ve sessizlik anlayışını taşırken çevirmen bunları başka bir dilin hafızasına taşımaya çalışır. daha önce büyülü gerçekçilik ile şiir akımlarını kıyaslarken (bkz: #wpUbesSzEUQ73HdvmF_AJ) söylediğim gibi mesele iki farklı dilsel tavrı yan yana koymak; burada da asıl soru şu: bir sone, bir haiku ya da bir serbest vezin örneği, kaynak dildeki tınısını yitirdiğinde hâlâ aynı şiir midir, yoksa artık çevirmenin kendi akımına mı dönüşmüştür? bana kalırsa çeviri, şiir akımlarının ölüm ilanı değil, onların başka bir bedende yeniden doğuşudur; ofsayt çizgisi ise tam olarak burada başlar, çünkü beklenen ile gerçekleşen arasındaki o milimetrik fark, çevirinin kaderidir.