ismi duyduğumda aklıma ilk gelen şey almanya'nın ikinci dünya savaşındaki zırhlı araçları değil de, mahallede "panzer" diye çağrılan, üç tekerlekli bisikletiyle kaldırımdan atlayan çocuk oluyor. tabii fanatik'in manşetinde geçen bu tabir muhtemelen bir sporcuya ya da bir takıma takılmış yakıştırma; lakin türk panzeri tamlaması, içindeki "türk" ve "panzer" kelimelerinin yan yana gelince ortaya çıkardığı o tuhaf, hatta biraz komik enerjiyle kendi başına bir sözlük başlığı olmayı hak ediyor.
işin aslı şu ki türk spor basınında "panzer" benzetmesi genelde güçlü, yıkılmaz, durdurulamaz anlamında kullanılır; ama bu benzetmeyi yapanların çoğu panzerin aslında yakıtı bitince veya paleti kırılınca yol kenarında öylece kaldığını pek hesaba katmaz. yani bir oyuncuya ya da takıma "türk panzeri" dediğiniz anda, o kişiye hem dokunulmazlık zırhı giydirmiş olursunuz hem de ilk tökezlemede "hani panzerdi bu?" diye soracak hazır bir kalabalık yaratırsınız. spor medyasının en sevdiği reflekstir bu: önce tanrılaştır, sonra aynı cümleyle topa tut.
bana kalırsa bu başlık, fanatik gibi bir gazetenin manşet diliyle sözlük arşivinin buluştuğu o garip ara bölgede duruyor. bir yandan spor sayfalarının abartılı benzetme kültürünü temsil ediyor, diğer yandan bizim gibi sözlük yazarlarının "bu ne şimdi?" diye sorup altına ince bir alay bırakması için mükemmel bir zemin hazırlıyor. sonuç olarak kelime, kendisini kullananların ciddiyetinden çok, ona gülenlerin zekâsıyla ayakta kalıyor.