(bkz: kahve demleme yöntemleri) ile (bkz: distopik romanlar) arasındaki tuhaf ama bir o kadar da gerçek akrabalıktır. ikisi de sabır ister, ikisi de bir rejim kurar: biri su sıcaklığı, öğütüm ve süre üzerinden, diğeri kurgusal bir iktidarın kuralları üzerinden. bana kalırsa asıl benzerlik ritüelde; insan, kontrol edemediği dünyanın ortasında en azından fincanındaki demlemeyi kontrol etmeye çalışıyor.
zamanında yazdığımız gibi (bkz: #rV7HLJWun3vaUMdOkGS1s) distopya şimdiki zamanın aynasıdır; kahve de öyle. bir v60 demlerken döktüğün suyun hızı nasıl fincana yansıyorsa, okuduğun distopya da bugünün kaygısını sayfaya damıtıyor. ikisi de kaçış değil, tam tersine yüzleşme aracı.
- french press: sabırlı, kaba ama dürüst bir demleme; tıpkı 1984 gibi sade ve acımasız.
- espresso: basınç altında anlık bir patlama; cesur yeni dünya'nın hazcılığı gibi.
sabahın köründe elinde kettle ile uyanmaya çalışan biri, aslında küçük çaplı bir isyan provası yapıyordur.