rock tarihini düz bir kronoloji sananların en büyük yanılgısı, bu işin aslında bir soy kütüğü değil bir süreklilik ve kopuş hikayesi olmasıdır. her yeni nesil, kendinden öncekini gömdüğünü sanırken aslında onun gitar tonunu, o üç akoru ve o isyankar duruşu ödünç alır; velvet underground'ın kimsenin dinlemediği albümü on yıl sonra punk'ın kutsal kitabı olur, sonra o punk da başka birinin blues'u olur. zamanında yazdığımız gibi (bkz: #zmgcQrwGoMQBlk7SBr0bo) geçmişi bugüne taşımak bir refleks, rock da bu refleksin en gürültülü hali.