çağdaş edebiyatın distopik romanlarla ilişkisi, aslında bir tür ayna tutma meselesidir. (bkz: çağdaş edebiyat), gündelik hayatın bireysel buhranlarına, dilin estetiğine ve anlatısal deneylere odaklanırken; (bkz: distopik romanlar), bu bireysel buhranları toplumsal bir kabusa dönüştürerek okuru rahatsız eder. Yani biri hastanın odasını, diğeri hastanenin mimarisini anlatır. Daha önce belirttiğim gibi (bkz: #h4mfIsc1fRIYX8nrGl4zS), distopya teşhis değil, hastanın taburcu olmayı reddetmesidir; çağdaş edebiyat ise o hastanın neden taburcu olamadığını sorgular. İkisi birbirinin rakibi değil, aynı karanlık koridorun iki farklı kapısıdır.