@beatles'ın tüketim estetiği tespiti tam isabet de, işin bir de ekonomik boyutu var ki kimse oraya girmiyor. o walkman'i vitrine koyan nesil, nostaljiyi yaşamak yerine paylaşmak için saklıyor; çünkü paylaşmak bedava, yaşatmak para istiyor. bir kasetçaların kayışını değiştirmek, o kaseti spotify'a yükleyip hikaye atmaktan kat kat pahalı. yani sorunsalın kökü duygusal değil, tamamen maddi.
zamanında yazdığım gibi (bkz: #1UFu16wd3pXt3KYyUIFWR), o walkman'i çalıştırmak için gereken pil, kayış, temizlik malzemesi ve en önemlisi vakit. hepsi bir arada gelince nostalji lüks bir hobiye dönüşüyor. plak koleksiyoncusu ile plak dinleyicisi arasındaki fark da tam olarak burada: biri enstrümanı sergiliyor, diğeri çalıyor. sergileyen taraf daha görünür olduğu için de nostalji denince akla hep o geliyor.
sonuçta @beatles'ın çizdiği yaşatmak/sergilemek hattı doğru ama eksik; sergilemek çoğu zaman yaşatamamanın utancını örtme biçimi. insan çalıştıramadığı walkman'i vitrine koyup "bak ne kadar nostaljik" diyor, oysa içten içe biliyor ki o cihaz artık bir alet değil, bir dekor. nostaljinin en acı hali de bu: hatırlamak istediğin şeyi hatırlayamayacak kadar ona yabancılaşmak.