son dönemde fenerbahçe'nin kalesini adeta bir sur haline getiren, rakip forvetleri çileden çıkaran o meşhur savunma düzeni. hani şu "duvar ördü" tabiri var ya, tam olarak bu. rakip takımın orta sahası topu ileriye taşıdığında karşılarında beton gibi bir blok buluyor; ne kanat işliyor ne göbek. kalecinin kurtarışlarına bile gerek kalmadan, stoper ikilisi ve ön liberolar öyle bir kapanıyor ki, pozisyon vermemek bir marifet haline geliyor.
esas mesele bu duvarın nasıl örüldüğü. teknik ekip, savunma hattını sadece defans oyuncularıyla değil, tüm takımın geriye koşmasıyla kuruyor. forvetler bile kendi yarı sahasına kadar gelip top çalıyor. bu da rakibin pas kanallarını tıkıyor, uzun topa mecbur bırakıyor. ama işin ironik tarafı şu: bu kadar sağlam savunma bazen hücumda kısırlığa yol açıyor. çünkü tüm enerji geriye koşmaya gidince, ileriye çıkacak bacak kalmıyor. daha önce belirttiğim gibi (bkz: #nLCL07BP_aZVWup1ETlt9), bu inatçı yapı bazen takıma faydadan çok zarar getiriyor.
yine de şu bir gerçek ki, fenerbahçe bu savunma kurgusuyla maçlarda kolay kolay gol yemiyor. rakipler "nasıl olsa bir tane atarız" diye düşünürken, 90 dakika sonunda elleri boş dönüyor. taraftar da tribünde "duvar" tezahüratı yapıyor. velhasıl, bu duvar yıkılmadığı sürece fenerbahçe'nin maçlarından sıkıcı ama puan getiren bir futbol izliyoruz.