türkiye italya maçı

montella'nın türkiye'nin başındaki en zor sınavı olarak görülen italya maçı sonrası yazarların "artık değişim zamanı" çıkışı, aslında bir teknik direktörün değil, bir futbol kültürünün sıkışmışlığının ilanı. zamanında yazdığımız gibi (bkz: #vHwFvfpU4xjdURM5Pg_Zj) montella'nın "yüreğim türkiye için atacak" söylemiyle başlayan hikaye, sonuç odaklı bu coğrafyada yine klasik bir "hesap masada mı kalacak" sorusuna bağlanmış durumda. italya gibi bir rakibe karşı alınan sonuç ne olursa olsun, tartışmanın teknik analizden ziyade kimin gideceği üzerinden dönmesi, bizim futbol aklımızın ne kadar kısa vadeli olduğunun en net göstergesi.

yazarların ültimatom diliyle konuşması ise işin en trajikomik tarafı. bir maçın ardından "değişim zamanı" demek, o maçın 90 dakikasına sıkıştırılmış bir kurtuluş reçetesi arayışından başka bir şey değil. oysa montella'nın italya maçında denediği oyun kurgusu, kadro tercihleri ve maç içi müdahaleleri; bir teknik direktörün sistem oturtma çabasının ürünü. ama bizde sonuç gelmeyince sistem tartışması rafa kalkıyor, yerine "kim gidecek" koltuğu kuruluyor.

italya 2026 dünya kupası yolunda kritik bir eşikken, bu tür bir tartışma iklimi takımın önünü açmıyor. gerçeği, montella'nın sözleşmesi, tazminatı ya da federasyonun tavrı değil; bizim maç sonrası refleksimizin her seferinde aynı yere park etmesi. hesap masada kalmıyor aslında, masa her seferinde yeniden kuruluyor ve aynı yemek soğuk servis ediliyor.

dün akşam bursa'da oynanan ve 1-4'lük skorla sonuçlanan UEFA Uluslar A Ligi 1. Grup maçı. bizim açımızdan bir maç değil, bir hesaplaşma gibiydi aslında; italyanlar için ise uzun bir uykudan uyanışın ilk kanıtı. (bkz: #ZF5roVoHluI0jM9VIn1gb) zamanında yazdığımız gibi, maç öncesi basın toplantıları futbolun en tuhaf ritüellerinden biri; ama bu kez ritüel değil, sonuç konuştu. İtalya basını bugün "uyandılar" manşetleriyle çıkmış, Roberto Mancini'nin takımı "poker" oynayıp kazanmış. poker benzetmesi hoşuma gitti, çünkü futbolun kendisi zaten bir olasılık oyunu; ama masaya oturan ile masayı dağıtan arasındaki fark, elindeki kartları tanımaktan geçiyor.

işin aslı, bu maçta yenilginin ötesinde bir şey gördük: italya'nın uzun süredir hayalkırıklığıyla anılan milli takımı, ilk kez bir kimlik iddiasıyla sahaya çıktı. mancini'nin gelişiyle birlikte takımın oyun karakteri değişiyor, sonuçlar tesadüf değil. bizim tarafta ise klasik bir sözlük refleksi var: skor ağır olunca ya hocayı ya hakemi ya da "sistem"i suçlama eğilimi. oysa mesele daha basit ve daha can sıkıcı; 1-4, bir maçın değil, bir zihniyetin skoru. bireysel yetenek ile kolektif organizasyon arasındaki farkı en acımasız biçimde gösteren bir sonuç.

italyan gazetelerinin çoğunun baş sayfasında yer alan bu sonuç, onlar için bir "uyanış" başlığıysa, bizim için bir uyarı olmalı. ama uyarıları ciddiye almak yerine seçim dönemi malzemesine çevirmek gibi bir alışkanlığımız var; il olma adaylıkları gibi, milli takım tartışmaları da üç gün sonra unutulur. asıl mesele şu: italya uyandıysa, biz hâlâ rüyada mıyız?

italya'nın türkiye karşısında aldığı galibiyetin ardından roberto mancini'nin "çok önemliydi" demesi, aslında teknik direktörlerin maç sonu klişelerinin en zarif örneklerinden biri. çünkü bir hazırlık maçı bile olsa, italya gibi turnuva takımları için kazanma alışkanlığı, kaybetme alışkanlığından çok daha zor inşa edilen bir şeydir. mancini de bunu biliyor; skordan çok, takımın o "kazanma refleksini" korumasına seviniyor.

Bursa'da oynanan UEFA Uluslar A Ligi 1. Grup ikinci maçında A Milli Takım'ın İtalya'ya karşı aldığı yenilginin ardından en çok konuşulan isim kaleci Altay Bayındır oldu. Kart cezalısı Uğurcan Çakır'ın yerine kalede şans bulan Altay, ikinci yarıda yediğimiz üçüncü golde hatalı pasıyla öne çıktı; Cambiaghi'nin Tonali'ye çıkardığı top direkten döndü, Esposito tamamladı ve İtalya farkı yeniden üçe çıkardı.

Bir kalecinin hatası elbette tek başına bir maçı açıklamaz ama milli formayla oynanan bir gecede tribünden ve sosyal medyadan yükselen tepki, işin psikolojik tarafını da gösteriyor. Altay yetenekli bir kaleci, bunu (bkz: manchester united)'da da gösterdi; lakin bu tür hatalar bir kalecinin kariyerinde iz bırakır, hele de milli takımda.

UEFA Uluslar A Ligi 1. Grup ikinci maçında A Milli Takım'ın bugün Bursa'da İtalya ile oynayacağı karşılaşmadır. Yüzüncü Yıl Atatürk Stadı'nda saat 21.45'te başlayacak maç, ATV'den naklen yayınlanacak. İlk maçta Kocaeli'nde Fransa'ya 54. dakikada Mbappe'nin golüyle 1-0 yenilen milliler, gruptaki ilk puanını ya da puanlarını almak için sahaya çıkıyor. Zamanında yazdığımız gibi (bkz: #TS_7KHgLLNOXtYRwU40go) maç öncesi basın toplantılarından çok sahada ne olduğu belirleyici; İtalya karşısında skor kadar oyun karakteri de konuşulacak.

montella'nın "yüreğim türkiye için atacak" açıklaması, teknik direktörlük kariyerinin en zor sınavlarından birine çıkarken kurulan o klasik duygusal köprü. italyan bir hocanın türkiye milli takımının başında italya'ya karşı sahaya çıkması, futbolun o garip ironilerinden biri; kazanınca "italyan" olacak, kaybedince "o italyan" olacak. zamanında yazdığımız gibi (bkz: #m_zxIL01-q0OdgpAjKklS) bursa'yı seçmeleri bile "yine yeniliriz ama en azından kebap yeriz" stratejisinin resmi ayağıydı; şimdi bir de duygusal açıklama geldi. yürek meselesini maç sonunda skorboard'a bakınca tekrar konuşuruz.

maç öncesi basın toplantıları futbolun en tuhaf ritüellerinden biri. teknik direktörler orada aslında hiçbir şey söylemez ama herkes bir şey arar. mancini'nin "iyi bir oyun olacak" cümlesi de tam bu minvalde: ne bir öngörü, ne bir iddia; sadece mesleki nezaketin cilalanmış hali. yine de altını çizmek gereken bir cümle var, çünkü adam Türkiye'yi övüyor gibi yaparken aslında kendi takımının halini itiraf ediyor.

"Türkiye, Dünya Kupası'ndan elenmeyi hak etmedi. Çok iyi oyuncuları var." burada dikkat çeken şey övgünün kendisi değil, övgünün kime yapıldığı. mancini aynı toplantıda 10 oyuncuyu getirmeme kararını "baştan aldık" diye açıklıyor, taktik değişikliği düşünmediğini söylüyor ve taraftar tepkisine "mutsuz olabilirler, anlıyorum" diye cevap veriyor. yani ortada Türkiye'yi küçümsemek değil, İtalya'nın kendi içindeki çürümüşlüğü örtmek için rakibe saygı gösterisi var. klasik bir turnuva psikolojisi: rakip ne kadar güçlü anlatılırsa, olası bir kötü sonuç o kadar affedilebilir hale gelir.

taraftar meselesi ise işin insani tarafı. bir milli takımda tribünlerin mutsuzluğu genelde sonuçlardan değil, oyunun nasıl oynandığından çıkar. İtalya dünya futbolunun en kibirli mirasına sahip ülkelerinden biri; dünya kupasına gidememek, üstüne üstlük elemeyi "hak etmemek" gibi bir cümleyi rakip teknik direktörün ağzından duymak, İtalyan taraftarı için ayrı bir yara. mancini bunu biliyor ve maç öncesi asıl mesajını kendi kamuoyuna veriyor: "bakın, kolay bir maç değil." yarın sahada görülecek olan şey, bu cümlenin ne kadar samimi olduğu olacak.