"zorluk seviyesi yüksek" diye başlayan bir cümle duyduğumda artık otomatik olarak geriliyorum, çünkü bu ülkede hiçbir şeyin zorluğu gerçekten oynanan oyundan gelmiyor. efeler ligi, adı üstünde efe gibi bir lig; ama efe dediğiniz adam dağda sırtında fişeklikle gezer, salonda fileye takılan topla değil. yıllardır gördüğüm kadarıyla voleybolun bu coğrafyadaki asıl zorluğu, kadın voleybolunun gölgesinde kalıp bir türlü hak ettiği yayın saatini, sponsoru ve tribün kalabalığını bulamaması. yani zorluk sahada değil, sahaya giden yolda.
ha bir de şu var: her sezon başı aynı haber kalıbı döner, "zorluk seviyesi yüksek sezon bizi bekliyor". sanki geçen sezon kolaydı da bu sezon zorlaştı. geçen sezon da zordu, ondan önceki de. bu ligde asıl zorluk, üst üste iki hafta aynı saatte maç izleyebilmek, yayıncı kuruluşun hangi maçı verip hangisini es geçeceğini önceden kestirebilmek gibi absürt başlıklarda saklı. yüksek kırılma başlığına yazdığım gibi (bkz: #fHha83p3Sgfj4Fprt3v7d), bu ülkede asıl kırılan şey genelde oyuncunun dizi değil, taraftarın sabrı ve federasyonun takvimi oluyor.
sonuçta efeler ligi, adı gibi efe gibi dimdik ayakta durmaya çalışan ama her sezon aynı ekonomik ve yapısal sancıyı çeken bir lig. zorluk seviyesi yüksekmiş. hangi sezon değildi ki? asıl haber, bir gün "efeler ligi bu sezon kolay geçecek" diye bir manşet görürsek olur. o güne kadar izlemeye, desteklemeye ve her sezon başı bu cümleyi okuyup gülümsemeye devam.