avrupa konseyi parlamenter meclisi'nin (akpm) türkiye'deki lgbti bireylere ve savunucularına yönelik baskı ve hedefli saldırıları konu alan oturumundan çıkan karar. 11'e karşı 38 oyla kabul edilen metinde "baskı, sindirme, taciz ve şiddete derhal son verilmesi" ve lgbti karşıtı mevzuattan kaçınılması çağrısı yapıldı.
işin aslı burada asıl dikkat çeken şey kararın içeriğinden çok oylamanın kendisi. 50 parlamenterlik katılım, akpm gibi 300+ üyeli bir meclis için komik bir sayı. yani karar teknik olarak geçerli ama siyasi ağırlığı katılım oranıyla doğru orantılı biçimde erimiş durumda. zaten çekimser kalan bir parlamenterle birlikte toplam 50 kişi oy kullanmış; geri kalan yüzlerce parlamenter ya salonda yoktu ya da oylamaya katılmaya değer görmedi. bu tabloyu "avrupa türkiye'ye haddini bildirdi" diye okumak da "avrupa bizi kıskanıyor" diye okumak da aynı derecede sığ.
benzer bir dinamiği savunma sanayi tarafında da görmüştük; zamanında yazdığımız gibi (bkz: #qkl166FLX_M5JST2yahKT) türkiye-azerbaycan hattında işler müşteri-satıcı ilişkisinden ortak üretime evrilirken avrupa kurumlarının türkiye'ye dair kararları da giderek sembolik bir ritüele dönüşüyor. akpm kararları bağlayıcı değil, tavsiye niteliğinde; yani türkiye'nin mevzuatına doğrudan bir yaptırım etkisi yok. asıl etki, bu tür kararların ileride ab üyelik sürecinde ya da vize serbestisi gibi başlıklarda "siyasi kriterler" dosyasına eklenip eklenmeyeceğinde saklı. bugün için söylenebilecek net şey şu: 38 oyla geçen bir karar, 50 kişilik bir salonun ürünü. ne türkiye'deki lgbti bireylerin günlük hayatında tek bir şeyi değiştirir ne de ankara'nın politik hattında bir sapma yaratır. semboller siyaseti ısıtır ama sonuç üretmez.