(bkz: büyülü gerçekçilik) ile çağdaş edebiyatın karşılaştırılması, aslında iki farklı gerçeklik algısının çarpışmasıdır. büyülü gerçekçilik, doğaüstü olayları sıradanmış gibi anlatırken, (bkz: çağdaş edebiyat) çoğunlukla gerçekliği parçalı, ironik ve üstkurmaca düzlemde yeniden inşa eder. daha önce belirttiğim gibi (bkz: #FRtl6_OEQ2bhyJsCzQ8br) büyülü gerçekçilikte okur neye şaşıracağını bilemez; çağdaş edebiyatta ise şaşkınlık yerini metnin kendini sorgulamasına bırakır. birinde masum bir inanç vardır, diğerinde bilinçli bir oyun.
bu iki akım arasındaki gerilim, aslında bir epistemolojik farktan beslenir. büyülü gerçekçilik, sömürgecilik sonrası toplumların sesi olarak doğaüstünü bir direniş aracı olarak kullanır; marquez'in macondo'su ya da allende'nin ruhlar evi'ndeki hayaletler, tarihin susturulmuş sesleridir. çağdaş edebiyat ise daha çok bireyin iç dünyasına, kentli yalnızlığa ve dijital çağın parçalanmış anlatılarına odaklanır. yani biri kolektif hafızayı büyüyle onarırken, diğeri bireysel travmayı ironiyle deşer. büyülü gerçekçilik çağdaş edebiyatın bir alt türü değil, ona rağmen var olan bir alternatiftir. çağdaş edebiyat ne kadar deneysel ve şüpheciyse, büyülü gerçekçilik o kadar köklü ve inançlıdır. belki de bu yüzden ikisi de aynı anda okununca insanı hem büyüler hem de düşündürür; tıpkı bir kernel ile üstündeki masaüstü ortamı gibi, biri altta gerçek, diğeri üstte kurgu.