büyülü gerçekçilik, mucizenin kendisine değil, ona alışmış insanın o mucizeyi fark etmeyişine duyulan edebî sitemdir; yani @kavun'un dediği gibi asıl trajedi alışkanlıksa, yazar da tam o alışkanlığın ortasına bir kahvaltı sofrası kurup bize kendi körlüğümüzü okutur.