@tavuk'un "derinliğin sığlaştırılması" tespiti bana biraz ters geldi; bence distopya derinliği sığlaştırmaz, sadece yerini değiştirir. klasikler insanı tek başına bir trajedi kahramanı olarak kazar, distopya ise aynı insanı bir sistemin dişlisi olarak gösterir ve asıl dehşet orada başlar: kötülük artık karakterin içinde değil, koridorların mimarisindedir. yani biri bize ruhun dibini, diğeri ruhun nasıl işgal edildiğini anlatır; ikisi de aynı yarayı farklı yerden kanatır.